"Bir espresso alabilir miyim lütfen?" Halbuki kahve içmeyi de sevmezdim. Neden öyle dedigimi bile bilmiyorum. Canlı pembe renkteki klasik çantamın klipsini açıp içinden defterimi aldım, defterimin üzerinde de kedi resmi vardı, şaşırtıcı mı, hayır. En azından latte söylemeliydim. Ki normalde sıcak çikolata insanıydım. Neyse, bugün de gereksizce para harcarız ne olmuş. Farklı bir şeyler yapmak ihtiyacı. Bu ihtiyaç yüzünden lüks gözüken ve loş ışıklara sahip bu yere gelmiştim, gerçi bana her yer lüks gelirdi. Öyle değil mi Aylin, evet öyle. Deprem herkesi çok etkilemişti, ben burada gelmiş yatağımdan çıkmayı başarmış yine kendi aptal sınırlarımı aşmaya çalışıyordum. Suçluluk duygusu geldi ve de kahve, espresso. "Teşekkür ederim." Hafifçe gülümsemeye çalışan egilimli dudaklar. Bildiğim her şey eksik, yaptığım her şey, mutsuzluk diz boyu, güzel şeyler olamayacak ve ölümden sonra yaşam yok . Tamam, iç karartıcı şeyler yoktu, iç karartıcı şeyler yok, kahveyi içmeyi...